Απογοητευμένος από τα υποχρεωτικά μαθήματα στο κάρβουνο και στο μολύβι, μαζί με άλλους συμφοιτητές του πρωτοστατεί σε μια κίνηση ανανέωσης της σχολής, που επιφέρει τον Ν. Λύτρα και την καθιέρωση του θεσμού των εργαστηρίων. Οι επαναστάτες γράφονται στο εργαστήριο του Λύτρα (1923-26), κοντά στον οποίο μυούνται στις αρχές του ιμπρεσιονισμού και στις αξίες του καθαρού χρώματος. Αμέσως μετά την αποφοίτηση του το 1926 κάνει την πρώτη του έκθεση στο «Φουαγιέ» του Δημοτικού Θεάτρου Αθηνών. Ξεκινάει συνεργασία με εφημερίδες και περιοδικά δημοσιεύοντας σχέδια και εικονογραφήσεις. Η πρώτη ατομική του έκθεση πραγματοποιείται στη Αίθουσα τέχνης Στρατηγοπούλου το 1929 και αποσπά ενδιαφέρουσες κριτικές. Αργότερα ασχολείται με το θέατρο – σκηνογραφίες και κουστούμια – όπου έχει να παρουσιάσει ένα σημαντικό σε ποιότητα και αριθμό έργο – πλησιάζει τις 140 παραστάσεις σε όλα τα θεατρικά είδη. Την περίοδο 1941-45 καταπιάνεται με τη χαρακτική. Διετέλεσε καθηγητής του Μορφωτικού Συλλόγου «Αθήναιον», του Αθηναϊκού Τεχνολογικού Ινστιτούτου, της Δραματικής Σχολής του Εθνικού θεάτρου και έχει να επιδείξει εικονογραφήσεις βιβλίων.